วันนี้ไปเที่ยว Dreamworld มา ตั้งแต่ 9.30 - 18.00 ไม่รวมเวลาเดินทางนะ มันเป็นเวลาที่อยู่ Dreamworld  เล่นเครื่องเล่นไป 17 เครื่อง(เพื่อนบอกอะ ไม่ได้นับเอง) บางเครื่องเล่นไปตั้งหลายรอบ สนุกดี แต่มาเหนื่อยมากๆก็ตอนขากลับ คนเยอะมาก รถก็นาน เลยตัดสินใจเดินออกมาขึ้นรถ ขาแทบลาก ตอนเดินในสวนสนุกก็รู้สึกไม่ไกลเท่าไหร่ แต่มาเดินที่ถนน ทำไมมันไกลจังวะ ใช้เวลาไปทั้งวัน เล่นตั้งแต่เสื้อเปียก กางเกงยีนส์ชุ่มเหมือนพึ่งซัก จนแห้งอะ

     ช่วงนี้เจอรูปบาดตาบาดใจเยอะ อิจฉาโว้ยยยยยยยยยยยยย ไว้จะเอารูปมาให้ดู แล้วจะรู้ว่าโครตๆเลย ไม่อยากพูดมาก เด๋วอารมณ์ขึ้น ชิ

     ไปอ่านบล็อกเพื่อน แล้วเจอมา ลองอ่านดูละกัน

ปรัชญากับเหยือกแก้ว
     ชายหนุ่มคนหนึ่งได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ให้มาเป็นวิทยากรพิเศษสอนวิชาปรัชญาให้กับนักศึกษาปริญญาโท เขาเตรียมการสอนอยู่หลายวัน จึงตัดสินใจจะสอนนักศึกษาเหล่านั้นด้วยแบบฝึดหัดง่ายๆ แต่แฝงไว้ด้วยข้อคิดเขาเดินเข้าห้องเรียนมาพร้อมด้วยของสองสามอย่างบรรจุอยู่ในกระเป๋าคู่ใจ เมื่อได้เวลาเรียน เขาหยิบเหยือกแก้วขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วใส่ลูกเทนนิสลงไปจนเต็ม "พวกคุณคิดว่าเหยือกเต็มหรือยัง ?" เขาหันไปถามนักศึกษาปริญญาโท แต่ละคนมีสีหน้าตาครุ่นคิดว่าอาจารย์หนุ่มคนนี้จะมาไม้ไหนก่อนจะตอบพร้อมกัน... "เต็มแล้ว..." เขายิ้มไม่พูดอะไรต่อ หันไปเปิดกระเป๋าเอกสารคู่ใจ แล้วหยิบกระป๋องใส่กรวดออกมา เทกรวดเม็ดเล็ก ๆ จำนวนมากลงไปในเหยือกพร้อมกับเขย่าเหยือกเบา ๆ กรวดเลื่อนไหลลงไปอยู่ระหว่างลูกเทนนิส อัดจนแน่นเหยือก เขาหันไปถามนักศึกษาอีก "เหยือกเต็มหรือยัง?" นักศึกษามองดูอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันมาตอบ "เต็มแล้ว..." เขายังยิ้มเช่นเดิม หันไปเปิดกระเป๋าหยิบเอาถุงทรายใบย่อมขึ้นมา เททรายจำนวนไม่น้อยใส่ลงไปในเหยือก เม็ดทรายไหลลงไปตามช่องว่างระหว่างกรวดกับลูกเทนนิสได้อย่างง่ายดาย เขาเทจนทรายหมดถุง เขย่าเหยือกจนเม็ดทรายอัดแน่นจนแทบล้นเหยือก เขาหันไปถามนักศึกษาอีกครั้ง "เหยือกเต็มหรือยัง?" เพื่อป้องกันการหน้าแตกนักศึกษาปริญญาโทเหล่านั้นหันมามองหน้ากัน ปรึกษากันอยู่นานหลายคนเดินก้าวเข้ามาก้ม ๆ เงย ๆ มองเหยือกตรงหน้าอาจารย์หนุ่มอยู่หลายครั้ง มีการปรึกษาหารือกันเสียงดังไปทั้งห้องเรียน จวบจนเวลาผ่านไปเกือบห้านาที หัวหน้ากลุ่มนักศึกษาจึงเป็นตัวแทน เดินเข้ามาตอบอย่างหนักแน่น "คราวนี้เต็มแน่นอนครับอาจารย์" "แน่ใจนะ" "แน่ซะยิ่งกว่าแน่อีกครับ" คราวนี้เขาหยิบน้ำอัดลมสองกระป๋องออกมาจากใต้โต๊ะแล้วเทใส่เหยือกโดยไม่รีรอ ไม่นานน้ำอัดลมก็ซึมผ่านทรายลงไปจนหมด ทั้งชั้นเรียนหัวเราะฮือฮากันยกใหญ่ เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ไหนพวกคุณบอกว่าเหยือกเต็มแน่ ๆ ไง" เขาพูดพลางยกเหยือกขึ้น "ผมอยากให้พวกคุณจำบทเรียนวันนี้ไว้ เหยือกใบนี้ก็เหมือนชีวิตคนเรา ลูกเทสนิสเปรียบเหมือนเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต เช่น ครอบครัว คู่ชีวิต การเรียน สุขภาพ ลูก และเพื่อน สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่คุณต้องสนใจจริง "สูญเสียไปไม่ได้...." เม็ดกรวดเหมือนสิ่งสำคัญรองลงมา เช่น งาน บ้าน รถยนต์ ทรายก็คือเรื่องอื่น ๆ ที่เหลือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราจำเป็นต้องทำ แต่เรามักจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้.... เหยือกนี้เปรียบกับชีวิตของคุณ ถ้าคุณใส่ทรายลงไปก่อน คุณจะมัวหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเล็ก ๆน้อย ๆอยู่ตลอดเวลา ชีวิตเต็มแล้ว...เต็มจนไม่มีที่เหลือให้ใส่กรวด ไม่มีที่เหลือให้ใส่ลูกเทนนิสแน่นอน..." "...ชีวิตของคนเราทุกคน..ถ้าเราใช้เวลาและปล่อยให้เวลาหมดไปกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เราจะไม่มีที่ว่างในชีวิตไว้สำหรับเรื่องสำคัญกว่า..." " เพราะฉะนั้นในแต่ละวันของชีวิต เราต้องให้ความสนใจกับเรื่องที่ทำให้ตัวเราและครอบครัวมีความสุข ใช้ชีวิตเล่นกับลูก ๆ หาเวลาไปตรวจร่างกาย พาคู่ชีวิตกับลูกไปพักผ่อนในวันหยุด พากันออกกำลังกายเล่นกีฬาร่วมกันสักชั่วโมงสองชั่วโมง เพื่อสุขภาพและความสัมพันธ์ที่ดีในชีวิต เราต้องดูแลเรื่องที่สำคัญที่สุดจริง ๆ ดูแลลูกเทนนิสของเราก่อนเรื่องอื่นทั้งหมด..." "...หลังจากนั้นถ้ามีเวลาเหลือเราจึงเอามาสนใจกับสิ่งแวดล้อมที่อยู่รอบๆ ตัวเรา..." นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม "แล้วน้ำที่อาจารย์เทใส่ลงไปล่ะครับ หมายถึงอะไร ?" เขายิ้มพร้อมกับบอกว่า "การที่ใส่น้ำลงไปเพราะอยากให้เห็นว่า ไม่ว่าชีวิตของเราจะวุ่นวายสับสนเพียงใด ในความสับสนและวุ่นวายเหล่านั้น คุณยังมีที่ว่างสำหรับการแบ่งปันน้ำใจให้กันเสมอ...."

 

แสงแดดผู้ใจดี
     แสงแดดยามเช้าปลอมตัวเป็นเด็กตัวเล็กที่มีแสงเรืองรองในร่างกาย เขาลงมาวิ่งเล่นอยู่รอบ ๆ บ้าน วิ่งอยู่บนสะพาน นั่งอยู่บนเสาไฟฟ้า กระโดดไปมาบนผิวน้ำ ดูมีความสุขมาก เช้าวันนี้ เขากำลังเดินอยู่บนสนามหญ้า และได้ยินเสียงเพลงไพเราะมาจากนกตัวหนึ่ง " สวัสดีจ้ะ " แสงแดดทักทาย " สวัสดี สวัสดี " นกร้องตอบ " เธอร้องเพลงเก่งจังเลย " สอนฉันบ้างได้ไหมจ๊ะ " " เธอมีอะไรมาแลกไหมล่ะ " นกว่า " ถ้ามีสิ่งแลกเปลี่ยน ฉันจะสอนให้ " แสงแดดไม่มีอะไรแลก จึงเดิน จากนกมาด้วยความเสียใจ เดินไปไม่นาน เขาก็พบห้องที่มีสีเทียนหลายแท่งกำลังวาด และระบายสีรูปผีเสื้อแสนสวยกันอยู่อย่าง ขะมักเขม้น แสงแดดประหลาดใจมากที่สีเทียนวาดรูปได้ " สวัสดีจ้ะ ฉันอยากวาดรูประบายสีได้อย่างพวกเธอจังเลยพวกเธอสอนฉันด้วยได้ไหมจ๊ะ " " สวัสดีแสงแดด " พวกสีเทียนร้องตอบ " พวกเราสอนให้เธอวาดรูปก็ได้จ้ะ แต่เธอมีอะไรให้พวกเราเป็นการตอบแทนหรือเปล่า" แสงแดดไม่มีอะไรจะมอบให้เป็นสิ่งตอบแทนได้ เขาจึงเดินจากมาด้วยความเศร้าสร้อย เมื่อเดินต่อไป แสงแดดก็พบกับแว่นตาที่กำลังอ่านหนังสืออยู่อย่างตั้งใจ แสงแดดตื่นเต้นมากที่แว่นตาอ่านหนังสือได้ เขาอยากรู้ว่าในหนังสือเล่าถึงเรื่องอะไรบ้าง " สวัสดี " เขาทักแว่นตาเบา ๆ " สวัสดี " แว่นตาตอบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง " กำลังอ่านหนังสือสนุกทีเดียว " " ฉันอยากอ่านหนังสือได้เหมือนเธอจังเลย เธอพอจะสอนฉันได้ไหมจ๊ะ " " ได้สิ " แว่นตาตอบ " แต่เธอมีอะไรตอบแทนให้ฉันหรือเปล่าล่ะ ฉันต้องได้รับสิ่งตอบแทนด้วยนะ " " ฉันไม่มีสิ่งใดให้กับเธอเลย " แสงแดดพูดด้วยความเศร้าใจ แสงแดดไม่มีสิ่งใดตอบแทนเช่นเคย จึงต้องเดินจากมาอย่างสิ้นหวัง เขาเดินไปในที่ต่าง ๆ อย่างเงียบเชียบ ไม่รู้สึกสนุกเหมือนเคย " สวัสดีแสงแดด ดีจังเลยที่เธอเดินผ่านมาทางนี้ " ดอกไม้เล็ก ๆ ร้องทักอย่างดีใจมาจากใต้พุ่มไม้ " สวัสดีดอกไม้ " เขายิ้มให้กับดอกไม้ " ฉันกำลังหัดบานอยู่จ้ะ ฉันจึงอยากเจอเธอ และอยากขอร้องให้เธอมายืนอยู่ใกล้ ๆ ฉัน ฉันอยากได้แสงแดดที่อบอุ่นพอดีจ้ะ " ในที่ซึ่งดอกไม้ยืนอยู่นั้น มืดครึ้มเกินกว่าสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ จะเจริญเติบโตได้เต็มที่ แต่ถึงอย่างไร ดอกไม้เล็ก ๆ ก็มีความตั้งใจที่จะบานให้ได้อย่างสมบูรณ์ แสงแดดดีใจมากที่มีโอกาสได้ช่วยเหลือผู้อื่น " ตกลง ฉันจะให้แสงที่อบอุ่นแก่เธอนานเท่าที่เธอต้องการ " " ขอบใจมากแสงแดด แต่ฉันไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนให้เธอเลยนะจ๊ะ " ดอกไม้กล่าวเศร้า ๆ แสงแดดรู้ดีว่าดอกไม้จะรู้สึกเศร้าเสียใจเพียงใด หากเขาปฏิเสธที่จะให้แสงกับเธอ เขาจึงยิ้มและบอกว่า " ไม่เป็นไรหรอก ฉันเต็มใจช่วยเธอจ้ะ " แล้วแสงแดดก็เดินไปเปล่งประกายให้แสงสว่างที่อบอุ่นแก่ดอกไม้ที่ใต้พุ่มไม้นั้น ในที่สุดดอกไม้ก็สามารถเผยอกลีบเป็นดอกไม้บานที่สวยงามได้สมความตั้งใจ แสงแดดรู้สึกภูมิใจที่ได้ เห็นดอกไม้บาน เขามีความสุขมาก เขาจึงคิดว่าจะช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความเต็มใจในทุกครั้งที่มีโอกาส โดยไม่หวังว่าจะได้รับผลตอบแทนใด ๆ เลย ตั้งแต่นั้นมา แสงแดดก็เดินทางไปในที่ต่าง ๆ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ต้นไม้ ถนน บ้าน เสื้อผ้า ถุงเท้า แม่น้ำ แมว จักรยาน คน รองเท้า ฯลฯ ด้วยความสุขใจจนทุกวันนี้ ลองมอบสิ่งที่เรามีอยู่ให้กับผู้อื่น โดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนดูสิ แล้วเราจะรู้สึกดีกับสิ่งที่เราได้ทำลงไป ยังมีความต้องการอีกมากมายจากคนรอบข้าง ซึ่งเราสามารถช่วยได้ ลองหาดูแล้วเราก็จะพบนะจ๊ะ

 

     เมื่อวันก่อนไม่ได้ทานข้าวทั้งวัน เมื่อวานเลยทานมาม่าตอนบ่ายสอง เล่นเอาปวดท้องทั้งวันเลย ตอนบ่ายสี่ว่าจะนอนจะได้ไม่รู้สึกปวด นอนไม่หลับ แบบหลับๆตื่นๆ เมื่อจะหลับก็ตื่นขึ้นมา เหมือนจะหลับก็ตื่น ตั้งแต่บ่ายสี่ยันสองทุ่ม กว่าจะหลับไปเลยถึงสี่ทุ่ม วันนี้ก็ปวดนิดหน่อย อ๋อเมื่อวานก่อนดันซ่าส์ด้วย เล่นซะปวดไหล่ วันนี้ยังไม่หายเลย

     พรุ่งนี้สอบ ยังไม่นอนเลย อ่านก็ไม่ได้อ่าน น่ารักจิง ลูกใครวะ ดีใจหน่อยพรุ่งนี้สอบวันสุดท้าย จบซะที หนึ่งเทอมที่ผ่านมา เราจะได้ไปเชียงใหม่ด้วย ใครอยากได้อะไรบอก จะซื้อมาฝาก ถ้ามีตังนะ แล้วก็ต้องไม่แพงด้วย หลังจากกลับจากเชียงใหม่ว่าจะไปงานหนังสือใครจะไปบ้าง ถ้าจะไปบอกด้วย แต่เราจะไปคนเดียว มีเพื่อนไปแล้วเรื่องเยอะ